Kazandžiluk, Saraybosna ve Yaşayan Bakır Geleneği

Saraybosna’nın bakır geleneği çoğu zaman yer adları, vitrinler, kahve nesneleri, tepsiler, tabaklar ve oyma yüzeylerle tanınır. Fakat gelenek yalnızca eski olduğu için canlı değildir. Biri onu özenle sürdürdüğünde canlı kalır.

Kazandžiluk, günlük yaşamı, misafirperverliği ve şehrin görsel kimliğini şekillendiren bir zanaatın hafızasını taşır. Bakır nesneler kullanılmış, hediye edilmiş, onarılmış, sergilenmiş ve aileler içinde aktarılmıştır. Değerleri aynı anda pratik, kültürel ve duygusaldır.

Eldin Sprečo’nun işi bu sürekliliğe aittir ama kişisel kalır. Nesne tanıdık bir biçimden başlayabilir, fakat el, ritim, süsleme ve karar ustaya aittir. Geleneğin kopyaya dönüşmesini engelleyen yer burasıdır.

Yaşayan bir bakır geleneği nostaljiden fazlasına ihtiyaç duyar. Atölyelere, sabrı anlayan müşterilere ve nereden geldiğini unutmadan bugüne seslenebilen parçalara ihtiyaç duyar.